Podstawa prawna

Etykieta energetyczna umieszczana na sprzęcie AGD jest już dobrze znana konsumentom. Obowiązuje ona od roku 1995, niosąc pomoc  w podejmowaniu w pełni świadomych decyzji o zakupie sprzętu.

Przepisy unijne dotyczące etykiet energetycznych bazują na dyrektywie ramowej, która określa ogólne zasady i obowiązki dotyczące oznakowania. Uzupełnieniem jej jest szereg rozporządzeń Komisji Europejskiej zawierających szczegółowe informacje dla poszczególnych typów urządzeń. Każde pojedyncze rozporządzenie odpowiada konkretnej kategorii sprzętu objętej prawodawstwem unijnym i obowiązuje w każdym kraju członkowskim Wspólnoty bez potrzeby transponowania go do prawa krajowego.

Sukces systemu etykietowania oraz rozwój technologii sprawił, że w roku 2003 Unia Europejska podjęła decyzję o wprowadzeniu dwóch dodatkowych klas energetycznych („A+” oraz „A++”) dla urządzeń chłodniczych. Poszerzenie skali „A-G” dla lodówek było odpowiedzią na wzrost zapotrzebowania ze strony rynku na produkty przyjazne środowisku oraz miało na celu zachęcenie producentów do produkcji jeszcze bardziej efektywnych urządzeń w tej kategorii sprzętu.

Oznakowanie istotnie przyczyniło się do rozwoju postępu technologicznego. Projektowane obecnie urządzenia są jednak na tyle zaawansowane, że sama etykieta energetyczna wymaga uaktualnień by móc nadal spełniać swoją dotychczasową funkcję. Konieczne są zatem zmiany etykiet energetycznych zapewniające z jednej strony przejrzystość i prostotę informacji przekazywanych konsumentom, a z drugiej,  pozwalające na dalsze stymulowanie innowacyjności producentów.

Nowa dyrektywa ramowa przyjęta przez Unię Europejską weszła w życie w dniu 19 czerwca 2010 roku. Wprowadza ona nowy wzór etykiety energetycznej zachowujący jej dotychczasowy ogólny charakter oraz przejrzystość we wszystkich grupach produktowych.

Podstawowe elementy etykiety, które sprawiają, że jest ona łatwo rozpoznawalna, pozostają bez zmian także w jej nowej wersji. Są to:

  • skala klasyfikacji klas energetycznych;

  • siedem klas efektywności energetycznej;

  • kolorystyka – kolory od ciemnej zieleni (wysoka efektywność energetyczna) do czerwonego (niska efektywność energetyczna).

Wprowadzone zostały również dodatkowe elementy etykiet, jednakowe dla wszystkich grup urządzeń, z zadaniem przedstawienia najlepszych parametrów technicznych sprzętu:

  • trzy nowe klasy energetyczne: „A+”. „A++” oraz „A+++” dodawane do obecnej skali klas energetycznych (od „A” do „G”);

  • jednakowa etykieta dla wszystkich krajów członkowskich Unii;

  • neutralność językowa: napisy zostaną zastąpione piktogramami (symbolami);

  • każde pojedyncze urządzenie będzie dostarczane wraz z kompletną etykietą. Zakończy to tym samym stosowaną w niektórych krajach praktykę, polegającą na umieszczaniu głównej części etykiety oraz „doklejaniu” paska z danymi dla konkretnego modelu;

  • deklaracja poziomu hałasu dla urządzeń, do których stosuje to kryterium;

  • nowe obowiązki związane z reklamami oraz materiałami promocyjnymi.

Nowe przepisy stosuje się tylko do tych grup produktowych, w przypadku których dane unijne rozporządzenie wejdzie w życie.